Roland MT32: Ήταν η τελευταία ευκαιρία των Adventures του Atari ST;

Θυμάμαι πριν από πολλά χρόνια, όταν σε  κάποιο τεύχος του (νέου τότε) περιοδικού SPRITE, τα μάτια μου έπεσαν σε ένα καταπληκτικό άρθρο, που για λίγο ομολογώ ότι με "κλόνισε", αλλάζοντας τον τρόπο που έβλεπα μέχρι τότε τα κομπιουτερικά δρώμενα! Σε αυτό λοιπόν το "αιρετικό"  κείμενο, ο "προσηλυτιστής" συντάκτης, "ευαγγέλιζε" την παντοδυναμία των PC's στον τομέα του (άκουσον, άκουσον!) gaming!!! Ήταν τόσο μάλιστα μεγάλος ο οίστρος του,  που  έφτασε στο σημείο  να υποστηρίξει,  ότι ο μόνος λόγος που δεν είχε βγει  ακόμα το "Sonic the Hedgehog" στο PC, ήταν το "μπέρδεμα" (α)συμβατότητας, ανάμεσα στις διαφορετικής αρχιτεκτονικής VGA's, που κυκλοφορούσαν τότε!

Χμμμ....λές; Ίσως και να είναι πιθανό, αλλά πως είναι δυνατόν αυτό  το "αρχαίο" μηχάνημα, που μετά βίας θα το χαρακτήριζα Computer, να φτάσει σε σημείο να γίνει η τέλεια παιχνιδομηχανή; Πως θα μπορούσε αλήθεια να συναγωνιστεί μεγαθήρια, όπως το φοβερό και τρομερό Sega Mega Drive; Την εποχή που διάβαζα αυτό το άρθρο, η παντοδυναμία των 16bit home computers έκανε το ενδεχόμενο μιας τέτοιας προοπτικής να δείχνει αρκετά απίθανο, ενώ τα όποια κέρδη  αποκόμιζε η πλατφόρμα του MS-DOS από τις "πολύχρωμες"  EGA και VGA κάρτες γραφικών, εξανεμιζόντουσαν στη στιγμή εξαιτίας της παρατεταμένης αφωνίας που ήταν καταδικασμένοι οι IBM κλώνοι (ούτε όρκο σιωπής να είχαν δώσει!). Χμμμμ... σίγουρα είχε φαντασία και πολύ θράσος ο νεαρός.   

Αφήστε τους Amiga users να ψάχνουν εναγωνίως για συμβατό midi interface! Ο Atari ST μπορεί να "οδηγήσει" χωρίς καμία έξτρα προσθήκη αυτή την "κάρτα όνειρο", αντικείμενο του πόθου όλων των PC's users! Αν βρείτε παιχνίδια που την υποστηρίζουν θα ζήσετε μια εμπειρία που όμοια της δεν είχατε ποτέ ξανασυναντήσει! Μη ξανά ακούσω λοιπόν Amiga user να "στραβώνει" όταν ακούει για το midi του Atari.  Το Midi δεν είναι μόνο για δουλειά αλλά μπορεί να δημιουργήσει μαγεία! Είπαμε, το αμερικανάκι τα έχει όλα και συμφέρει!

Προχωρώντας όμως την ανάγνωση λίγο  παρακάτω (και με την  αμφισβήτηση μου να φουντώνει ολοένα περισσότερο), δέχθηκα  άξαφνα και την χαριστική βολή! Ο "προβοκάτορας" αρθρογράφος άρχισε να εκθειάζει τώρα και τις...ηχητικές δυνατότητες των συμβατών!!!!! Αυτό το ενοχλητικά αλλόκοτο κείμενο,  άρχισε  να με προκαλεί μέχρι δυσφορίας, παίζοντας απροκάλυπτα πια με τη λογική μου! Δεν πίστευα  αυτά που διάβαζα, περί της ανυπέρβλητης πιστότητας των εκπληκτικών (αληθινών) μουσικών οργάνων που έβγαιναν μέσα από τα ηχεία (!!!) του PC! Ένα ηχητικό αποτέλεσμα τέτοιας ποιότητας, που θα έκανε  ακόμα και την τρομερή AMIGA να κοκκινίσει από την ντροπή της!!!

-"Πέσαμε θύματα αθέμιτου ανταγωνισμού", έλεγε και ξανάλεγε ο "αμήχανος" συντάκτης προσπαθώντας και αυτός σοκαρισμένος  να βρει ένα "καταραμένο" άλλοθι για αυτό που βίωνε! Και ήταν τελικά όλα ακριβώς όπως τα έλεγε...

Ο ήχος φυσικά δεν προερχόταν από το ταπεινό speaker του PC, αλλά  από μια πανάκριβη κάρτα επέκτασης,  που έφερε την υπογραφή  ενός ιαπωνικού κολοσσού, της  ξακουστής ROLAND!!!  Μετά και από αυτό, ο κόσμος μου άρχισε να καταρρέει! Το SPRITE είχε δίκιο! Τα PCs έκρυβαν  μέσα τους αρετές που μέχρι τότε αρνιόμουν πεισματικά να δω. Κάποτε στο μέλλον, οι συμβατοί θα γίνονταν πράγματι η δυνατότερη παιχνιδομηχανή! Η "διαβολική"  τους  άνεση να δέχονται όλες αυτές τις "καταραμένες" μαγικές κάρτες επέκτασης, τους εξασφάλιζε εφόρου ζωής,  ότι θα είχαν πάντα τα καλύτερα γραφικά και ήχο! Ήταν όμως αυτή η αρχή του τέλους των 16bit home computers; Θα μπορούσε άραγε  ο αγαπημένος μου Atari ST να ανταγωνιστεί αυτά τα τέρατα, στο δικό τους γήπεδο, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο;

Εδώ βλέπετε την οπίσθια άποψη του Roland MT32. Η συγκεκριμένη διάταξη, είναι η πρώτης γενιάς υλοποίηση. Από αριστερά βλέπουμε το πλήκτρο ενεργοποίησης, τη θύρα τροφοδοσίας, τις θύρες midi και τις δυο εξόδους Left-Right  των 2X 6.35MM MONO JACK AUDIO για τον ήχο. Η μεταγενέστερη υλοποίηση του MT32 (Με κάποιες αλλαγές- βελτιώσεις στο εσωτερικό του)  είναι εύκολο να αναγνωριστεί αφού έχει συν μια υποδοχή για ακουστικά! Παρόλα αυτά, πολλοί PC χρήστες κυνηγάνε επίμονα αυτή την πρώτη έκδοση προς αποφυγή προβλημάτων συμβατότητας (για κάθε ενδεχόμενο). 

Η θλιβερή αλήθεια είναι βέβαια στις μέρες μας γνωστή (όσο και αυταπόδεικτη), αφού όλα αυτά χρόνια δεν προλαβαίναμε να μετράμε τη μια κατακέφαλη μετά την άλλη! Χάσαμε ένα δύσκολο πόλεμο και είχαμε απώλειες! Σίγουρα θα έχετε συναντήσει  κάποιο παλαίμαχο χρήστη της τότε ένδοξης εποχής, να τριγυρνάει σήμερα μισότρελος στα φόρα,  να ταΐζει στον εθνικό κήπο κοπάδια τις γάτες και να τον κυνηγούν τα παιδιά στις γειτονιές! Σας φαίνεται τραγικό αυτό; Ίσως και να είναι! Όμως φίλοι μου τα πράγματα παραλίγο να μην ήταν ακριβώς έτσι! Σήμερα θα μιλήσουμε για κάτι που δεν έγινε ευρέως γνωστό! Θα προσπαθήσουμε  να "ψηλαφίσουμε" εκείνη την ύστατη αμυδρή πηγή φωτός, που λίγο πριν το τέλος θα μπορούσε οριακά να αναστρέψει αυτήν την κατάσταση, δίνοντας πολύτιμες ανάσες οξυγόνου στα αγαπημένα μας 16bit homes. Τι ήταν αυτό; Συνεχίστε την ανάγνωση.

Αλήθεια, η ιδέα να παίξετε παλαιά Adventures της Sierra σε ένα παλαιότερο σύστημα σαν τον Atari ST πως θα σας φαίνονταν; Αν έχετε ενδοιασμούς προχωρήστε παρακάτω στην ανάγνωση!

Και ενώ όλα αυτά που περιέγραψε το περιοδικό SPRITE άρχισαν σιγά-σιγά να γίνονται...η νέα μας πραγματικότητα, πίσω εκεί στο Αταρικό στρατόπεδο επικρατούσε η συνηθισμένη (δεν κάναμε και τίποτα άλλο) παγωμάρα! Και επάνω εκεί, που ετοιμαζόμασταν να "αποχαιρετήσουμε ο ένας τον άλλον, καταδικασμένοι από ασφυξία, και  εγκλωβισμένοι  σαν τα ποντίκια στο κελί της κλειστής αρχιτεκτονικής, που εμείς οι ίδιοι χτίσαμε, ξάφνου κάτι φάνηκε ελαφρά να κινείται από το μέτωπο -μιας γνωστής σε εμάς- εταιρίας, την ηγέτιδα των Adventures Sierra! Ο αμερικάνικος κολοσσός λοιπόν, φιλοδοξώντας να περάσει σε μια νέα εποχή δημιουργίας τίτλων,  σκέφτηκε να δώσει στα προϊόντα του, ένα πιο προηγμένο, κινηματογραφικού τύπου,  οπτικοακουστικό αποτέλεσμα.

Η τέλεια εικόνα θα έρχονταν με τη βοήθεια της υψηλής ανάλυσης και των 256 χρωμάτων της SVGA,  ενώ ο τέλειος κινηματογραφικός  ήχος, θα εξασφαλίζονταν με τη χρήση "εξωτικών"  Sound cards και modules όπως το  Roland MT32. Για να επιτευχθεί μάλιστα το μέγιστο αποτέλεσμα, η Sierra  προσέλαβε για αυτό το σκοπό, επαγγελματίες συνθέτες μουσικούς!  Σύντομα η Sierra και η Roland  ξεκίνησαν μια στενή συνεργασία, με την  πρώτη  να υποστηρίζει  μανιωδώς στα παιχνίδια της την χρήση του MT32 (η Sierra πήρε μάλιστα και τα δικαιώματα πώλησης του MT32 στις Η.Π.Α) ανοίγοντας έτσι νέους δρόμους στην ψηφιακή διασκέδαση. Για όσους δεν έχουν ποτέ ακούσει ή δει τη συγκεκριμένη διάταξη της Roland, θα πω ότι το MT32 ήταν ένα μικρού μεγέθους module synthesizer (έμοιαζε σαν ψηφιακό ξυπνητήρι πρίζας) που θα μπορούσε να συνδεθεί σε ένα PC μέσω της θύρας Midi. Οι βασικές λειτουργίες του ήταν προσβάσιμες μέσω ενός απλοϊκού front panel και της υποτυπώδους LCD οθόνης του, ενώ οι πιο εξειδικευμένες λειτουργίες του, ήταν προσβάσιμες μόνο μέσω ενός computer ή κάποιου  sequencer. 

Ποιες λέξεις σας έρχονται στο μυαλό όταν ακούτε SIERRA; Roberta Williams, όνειρο, παραμύθι, ελευθερία, PC's, 256 χρώματα, πολλά games που τελειώνουν με τη λέξη  quests και απροσδόκητα...Atari ST με Roland. Ζω ένα όνειρο μη με ξυπνάτε!!!

Το Roland MT32 χρησιμοποιούσε ένα σύστημα σύνθεσης γνωστό ως L.A.S., συναντούμενο, και στη best seller σειρά  synthesizer Roland  D-50. Θεωρείται μάλιστα ως προάγγελος του General MIDI, ενώ τα κορυφαία για την κατηγορία χαρακτηριστικά του, του έδιναν σαφές προβάδισμα έναντι των φθηνότερων wave table-Fm synthesis καρτών, που κυκλοφορούσαν εκείνα τα χρόνια στα PC's. Τα μουσικά όργανα ακουγόντουσαν πραγματικά φυσικά, ενώ (η αχίλλειος πτέρνα των άλλων καρτών ήχου) τα κρουστά, ακούγονταν επιβλητικά, γεμάτα όγκο,  ικανά να μεταδώσουν την απόλυτη έξαψη στον τυχερό ιδιοκτήτη ακροατή! Αν δε την έχετε ακούσει ποτέ, αξίζει να τη δοκιμάσετε σε παιχνίδια όπως το King.s Quest IV ώστε να ακούσετε  τα πανέμορφα εκκλησιαστικά όργανα με τον μεσαιωνικό  ρομαντισμό!

Η εξέλιξη της χρήσης του MT32 στο PC,  ήρθε  ουσιαστικά με την ISA υλοποίηση του, ως κάρτα πια, με την ονομασία  LAPC-I  (για την ακρίβεια ήταν μια Roland CM-32L μαζί με ένα MPU-401). Στα υπέρ της συγκεκριμένης διάταξης  ήταν και η ύπαρξης  33 samples εφέ (CM32), που έκλειναν το μάτι στο gaming, αφού προοριζόντουσαν για χρήση στα διάφορα παιχνίδια.  Αποτρεπτικός παράγοντας για την απόκτηση ενός MT32 ή μιας  LAPC-I, ήταν δυστυχώς  η πολύ υψηλή τιμή τους, που  παρόλα αυτά, ενδεχομένως δεν θα κρατούσε μακριά τον, αποφασισμένο να  έχει το καλύτερο, power user! Οι κάρτες ήχου της Roland, έμειναν στην ιστορία, ταυτισμένες με την ποιότητα χωρίς παραχωρήσεις, ξαφνιάζοντας μέχρι σήμερα ακόμα και τον έμπειρο χρήστη με τον ήχο τους! Η συμβολή τους στον ήχο του υπολογιστή ήταν δεδομένη, σε μια εποχή μάλιστα που δεν υπήρχε ακόμα  καλά - καλά κάποιο ενιαίο πρότυπο.

"Μαζεμένο" το Roland θα σας θυμίσει σε μέγεθος περισσότερο ένα επιτραπέζιο ψηφιακό ξυπνητήρι παρά ένα synth rack! Σήμερα μπορείτε να αποκτήσετε το δικό σας σε πολύ χαμηλή τιμή - αν και ορισμένοι αρχίζουν να ξυπνάν σιγά - σιγά και να ανεβάζουν τις τιμές εξαιτίας της σημερινής του "ξαφνικής"  ζήτησης! Αν θέλετε το δικό σας πρέπει να βιαστείτε!

Ο Atari ST από την άλλη, με τη δεδηλωμένη του τυφλή υποταγή στα square form κελεύσματα της σειράς AY-3-8910, "χώλαινε" σαφώς έναντι των πιο εξειδικευμένων ηχητικών υλοποιήσεων που βρίσκονταν σε λειτουργία σε άλλα  συστήματα. Η κλειστή αρχιτεκτονική  του, καθώς και η προσπάθεια διατήρησης  της εύθραυστης  συμβατότητας με τους  γενάρχες  της σειράς,  έκανε την οποιαδήποτε προσπάθεια ηχητικής αναβάθμισης αρκετά δύσκολο εγχείρημα. Είναι  πράγματι λυπηρό να βλέπεις τα μισητά PC's,  να δέχονται κατά κόρον αυτές τις καταπληκτικές  Synthesizers κάρτες  με τον εξωπραγματικό ήχο, ενώ ο  Atari ST, ο πραγματικός βασιλιάς των studios,  να παραμένει ίδιος και απαράλλαχτος, όπως την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε! Έπρεπε  όμως να είναι έτσι τα πράγματα; Αν το σκεφτεί κάποιος με την απλή λογική, ο Atari ST δεν είχε την ανάγκη ενός ISA slot στο εσωτερικό του, ώστε να χειριστεί μια synthesizer κάρτα! Το "αμερικανάκι" ήταν εξοπλισμένο από τη γένεση του με standard MIDI θύρες, που του επέτρεπαν να ελέγχει  μεγαθήρια, πολύ μεγαλύτερα ακόμα και από αυτή την κάρτα της Roland!  Θεωρητικά ο ST θα μπορούσε άνετα (και πολύ πιο εύκολα από ένα PC) να δεχτεί εξωτερικά μια τέτοια κάρτα, μέσω των ενσωματωμένων MIDI θυρών του και να απολαύσει  άμεσα των ευεργετημάτων της.

Και έτσι πραγματικά έγινε! Με το S.C.I.0 Sierra's Creative Interpreter, ήρθε και η συνεργασία της MT-32 με τον ST!  Διάσημα adventures, που άφησαν εποχή μέσα από τις σελίδες του Pixel (και τα νοσταλγικά κείμενα του Ανδρέα Παρασκευά Τσουρινάκη), ξαφνικά αναγεννήθηκαν στον ST, εμφανώς ωφελημένα από τη δύναμη της Roland!  King's Quest IV, Police Quest 2,  Space Quest 3, Leisure Suit Larry 3 είναι μερικά από τα παιχνίδια που "ρευματοδώτησαν" πανηγυρικά αυτή τη νέα ονειρική προοπτική, στήνοντας το ασφαλές προγεφύρωμα που θα οδηγούσε όλους τους Atari users με σιγουριά στο μέλλον. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Sierra, αρκετές ήταν οι εταιρίες που υποστήριξαν  με τη σειρά τους  το νέο αυτό πρότυπο, προσπαθώντας μη χάσουν το τρένο των εξελίξεων. Αν και αυτή η περίοδος έδειξε αρχικά αρκετά υποσχόμενη, εντούτοις η υπόθεση του Atari ST εγκαταλείφθηκε σχετικά γρήγορα, βάζοντας άδοξα τέλος και σε αυτό το όνειρο! Ο αριθμός των παιχνιδιών του Atari  που υποστήριξαν το MT32 πρότυπο δε μου είναι γνωστός, ωστόσο ίσως με το ζόρι να μετρούνται στα δάχτυλα των δυο χεριών. Εδώ θα πρέπει να τονίσω, ότι δεν πρέπει να συγχέουμε το ΜΤ32 πρότυπο με την  General MIDI σύνδεση που υποστηρίζουν άλλα παιχνίδια του Atari ST και είναι περισσότερα.

Θαυμάσια! Συνδέσατε επιτυχώς το MT32 και είσαστε σχεδόν έτοιμοι! Πριν δοκιμάσετε να τρέξετε το παιχνίδι, εκτελέστε το Music.PRG  για να επιλέξετε music device. Σε διαφορετικές εκδόσεις του προγράμματος θα συναντήσετε και μια τρίτη επιλογή για το Casio CZ. Μόλις επιλέξετε μονάδα σώζετε και το πρόγραμμα θα εγκαταστήσει αυτόματα το midi module. Από εκεί και πέρα θα ζήσετε ένα όνειρο από το οποίο δε θα θελήσετε ποτέ να ξυπνήσετε! Δεν υπάρχει πια καμιά επιστροφή μετά από αυτό...

Το να προσαρμόσετε το Roland MT32 στον Atari σας είναι πολύ εύκολο αφού το μόνο που θα χρειαστεί να κάνετε είναι να συνδέσετε τα midi καλώδια και τη τροφοδοσία του ρεύματος. Τα παιχνίδια της Sierra που δοκίμασα περιέχουν τους απαραίτητους divers σε ξεχωριστό εκτελέσιμο αρχείο (Music.PRG) και θα απαιτηθεί από εσάς (την πρώτη μόνο φορά) να το εκτελέσετε και να δήλωσετε αν θέλετε "3 voice Atari" ή "MT32". Η επιλογή σας θα σωθεί στο δίσκο εγκαθιστώντας έτσι το σύστημα ήχου της επιλογής σας. Αν όλα πάνε καλά η LCD οθόνη του Roland θα επιβεβαιώσει την αναγνώριση της μονάδας κατά το φόρτωμα του παιχνιδιού, με διάφορα text messages (όπως π.χ. το όνομα του παιχνιδιού ή άλλου είδους χαιρετισμούς) και με το πράσινο λαμπάκι  "midi message"  να επιβεβαιώνει τη ροή δεδομένων. Από εκεί και πέρα είστε έτοιμοι να απολαύσετε μια πρωτόγνωρη εμπειρία, όνειρο, ακόμα και για πολλούς χρήστες των  ταιβανέζικων PC κλώνων.

Τελειώνοντας με λίγες σκέψεις... 

Ένοιωσα διπλή χαρά με αυτά που ανακάλυψα σήμερα, αφού αποδείχθηκε ότι αγνοούσα ένα τεράστιο κεφάλαιο της ιστορίας της πληροφορικής  (που δε θυμάμαι να είχε αναφερθεί ποτέ στα περιοδικά της εποχής). Χάρηκα πολύ για το μεγάλο δώρο της Sierra προς εμάς τους 16bit home users, αφού μας αξίωσε να ακούσουμε αυτά τα αριστουργήματα μέσα από τα αγαπημένα μας home computers απομακρύνοντας προσωρινά το ενδεχόμενο αλλαγής υπολογιστικής πλατφόρμας! Η μεγαλύτερη όμως χαρά μου είναι, ότι επιτέλους ένοιωσα ότι κέρδισα και μια προσωπική δικαίωση, αφού η native δυνατότητα του Atari ST στα Midi αποδείχθηκε τελικά ότι δεν έχει θέση μόνο στα ακριβά -και "αδιάφορα" για το μέσο χρήστη- studios, αλλά μπορεί να βρει εφαρμογή με τρόπο άμεσο και στην ψηφιακή διασκέδαση, συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας οπτικοακουστικής εμπειρίας που όμοια της δεν είχαμε ποτέ ξαναζήσει!

Η αξία της Roland MT32 είναι αδιαμφισβήτητη, και είναι αυτός άλλωστε ο λόγος που μέχρι  σήμερα πολλοί χρήστες του PC αρνούνται να συμβιβαστούν με την μέτρια  εξομοίωση του ήχου της μέσω των σύγχρονων καρτών, σπεύδοντας  (ακόμα και σήμερα) άρον-άρον να προμηθευτούν το δικό τους MT32 , συνδυάζοντας το ακόμα και με το Dos Box.

Ανέβασα "βιαστικά" μερικά video για να μπείτε στο νόημα και να καταλάβετε για τι πράγμα  μιλάω! Το "Conquest of Camelot" έκανε "το σαγόνι μου να πέσει" με την έντεχνη μεσαιωνική μουσική του! Πραγματικά ισάξιο του "Conquest of Long bow" του 1992, με κάνει να κοιτάζω απορημένος  το πληκτρολόγιο του Atari μου για να διαπιστώσω αν είναι ακόμα ανοιχτός ή έχει γίνει κάποιο λάθος στις συνδέσεις!  Όχι όμως, όλα είναι σωστά και ο Atari ST ερμηνεύει  με  ακρίβεια και μαεστρία "βιρτουόζου" τα θρυλικά  κομμάτια, με ηχητική απόδοση μάλιστα  ενός Super ακριβού PC!!!!  

Δοκιμάζοντας ξανά τα παλιά adventures στον Atari μου για τις ανάγκες αυτής της παρουσίασης, ένιωσα  για ακόμα μια φορά  να  υφαρπάζομαι από το πνεύμα της Roberta Williams! Το "King's Quest IV" μεταμορφωμένο και αναγεννημένο, άγγιξε με τις μελωδίες του τις πιο ευαίσθητες πτυχές της ψυχής μου! Ρομαντισμός, λυρικότητα και ορχηστρικές κορυφώσεις που ακολουθώντας το σενάριο θα σας κάνουν να αναρωτηθείτε, πως ήταν δυνατόν τόσα χρόνια να χάνατε αυτή την εμπειρία! Επόμενη προσπάθεια και φορτώνω  το "Conquest of Camelot"!  Εδώ θα  πρέπει να σας πω, ότι ως Atari χρήστης είχα πάντοτε ως σημείο αναφοράς στη μεσαιωνική μουσική, το επικό "Defender of the Crown" της Cinemaware. Τι είπατε; Αλλαγή σχεδίων τώρα, ή καλύτερα, μάλλον ταυτότητος! Με το που άκουσα την "αναγεννημένη" μεσαιωνική  μουσική του Camelot, με τα αληθινά μεσαιωνικά όργανα,  ένας τίτλος μου ήρθε στο μυαλό αυτομάτως, και ήταν το (πολύ μεταγενέστερο) αριστούργημα "Conquest of the Longbow: The Legend of Robin Hood" που είχα παίξει στον 386 μου παρέα με τη "κτηνώδη" Sound blaster!  Για τέτοια μουσική πληρότητα μιλάμε και το κυριότερο, ακούγεται τώρα μέσα από τον Atari μου! Το σκηνικό συνεχίστηκε αργότερα με  τα "Police Quest ΙΙ" και "Space Quest III" να αναδύουν τις "χαμένες" από το χρόνο αρετές τους μέσα από το "ξεχασμένο" GEM περιβάλλον του ST μου, που θύμιζε αυτή τη φορά έντονα κάποιο ακριβό PC. 

King's Quest IV και το όνειρο για εμένα δε λέει ακόμα να τελειώσει!  Θεέ μου!!! Δυσκολεύομαι να κρατήσω τα δάκρυα μου ακούγοντας  αυτή τη μελαγχολική μουσική! Η δύναμη που δίνει αυτό το ηχητικό lifting στον συγκεκριμένο τίτλο είναι πολύ εντυπωσιακή και το παιχνίδι αποκτάει στη στιγμή μια πρωτόγνωρη λάμψη και κινηματογραφική αίσθηση. Τα μουσικά όργανα της Roland ΜΤ32 πραγματικά "κεντάνε" παίζοντας με  τις αισθήσεις σας όπως μια κινηματογραφική ταινία! Ανάπαυση ψυχής σαν ένα χάδι από το περασμένο computer-ικο μας παρελθόν! O Atari μου ακούγεται καλύτερα από το high end PC μου και....μου αρέσει αυτό! Rosellaaaaaaa!!!!


Έφτασα κάπου εδώ στο τέλος αυτής της αναζήτησης και νιώθω για ακόμα μια φορά το χαρακτηριστικό εκείνο περίεργο  συναίσθημα -σαν παράπονο- να με καταλαμβάνει. Βλέποντας αυτό το άρτιο αποτέλεσμα να βγαίνει από τον ST μου, τείνω να πιστέψω ότι με λίγο σπρώξιμο τα 16bit micros ίσως και να είχαν καταφέρει κάτι καλύτερο. Διάβαζα  τότε με δέος τις παρουσιάσεις των κορυφαίων αυτών Adventures  -πίσω  τότε στη χρυσή εποχή τους- και στεναχωριόμουν που έβλεπα   τον ST μου να χάνει σιγά -σιγά ο τρένο της τεχνολογίας. Τώρα όμως με αυτά τα "καινούρια δεδομένα"  τα πράγματα τουλάχιστον για εμένα...αλλάζουν! Ένα μηχάνημα εξαρχής παραθυρικό με mouse, αξιοπρεπή γραφικά (τουλάχιστον στα επίπεδα μιας EGA 16 χρωμάτων), με δυνατότητα σκληρών δίσκων και δυνατότητα σύνδεσης με εξωτερικά synth modules σαν το MT32 (άντε και με κανένα γρήγορο οπτικό mouse), νομίζω ότι θα μπορούσε να αποτελέσει ικανή πλατφόρμα για Adventures games ακόμα και σήμερα.

Μέχρι να καταλάβει ο συμπαθέστατος Roger Wilco τι πραγματικά του συνέβη, εγώ πιάνω τον εαυτό μου να χορεύει με τα ρεαλιστικά δυνατά κρουστά και να ανατριχιάζω από το μυστήριο που βγάζει ο ήχος του παιχνιδιού! Φανείτε ειλικρινείς,  αυτό που βλέπετε και ακούτε δεν μπορεί άνετα να σταθεί και σήμερα, παρόλο που οι απαιτήσεις σε γραφικά και ήχο έχουν αγγίξει πια το ταβάνι; Θα έλεγα ότι η Roland MT32 ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα upgrade που έχω κάνει ποτέ στο PC...εεεε...στο Atari μου!


Τα πειράματα μου λόγω ελλείψεως χρόνου τα έκανα απευθείας από δισκέτα και δε δοκίμασα να "πετάξω" το παιχνίδι σε κάποιο γρηγορότερο σκληρό δίσκο! Αυτό φαντάζομαι ότι θα απογείωνε την ταχύτητα του παιχνιδιού και όλη την αίσθηση! Τώρα μπορώ να πω ότι εμπέδωσα καλά αυτό που μου έλεγε κάποτε ο εκδότης του περιοδικού USER, όταν μαζεμένοι μπροστά στο τέρας Mega-ST που είχαν κάποτε στα γραφεία του περιοδικού, φόρτωναν όλες τις δισκέτες ενός Adventure με μιας,  στην τεράστια R.A.M disk του μηχανήματος, παίζοντας ουσιαστικά χωρίς την ανάγκη προσπέλασης δίσκου! Κλείνοντας, δεν μπορώ παρά να διατυπώσω ένα ερώτημα που μου γεννήθηκε καθώς έγραφα αυτό το κείμενο,  αν δηλαδή (μετά από όσα είδα) η συγκεκριμένη μουσική πλατφόρμα (Roland-MT32) θα μπορούσε να τύχει σήμερα μιας δεύτερης ευκαιρίας.  στο "όποιο" μελλοντικό software του Atari ST, ή ακόμα καλύτερα  στο ήδη υπάρχον, δια της μετατροπής του με κάποιο patch! Θα ήταν ιδανικό αυτό!

Police Quest II και ο ρυθμός δίνει τα ρέστα του! Θυμάμαι τις κόντρες με τα videos που έδειχναν PC's με Roland ΜΤ32 vs Adlib κάπου κοντά στο  πρόσφατο παρελθόν! Τώρα ναι, μπορώ και εγώ να πω ότι ο Atari ST μου κάνει σκόνη την ταπεινή Adlib αλλά και τη θρυλική και Sound blaster!!!! Ένα σκληρό δίσκο ακόμα να  έβαζα στο τεστ και θα ήταν η τέλεια εμπειρία!


Μου φαίνεται πάντως άκρως ειρωνικό το γεγονός, ότι ενώ πριν πολλά χρόνια ένα κείμενο του Sprite με "γκρέμισε" δείχνοντας μου την "αλήθεια για το PC μέλλον", εγώ σήμερα προσπαθώ, μετά από κάποιες δεκαετίες,  να ξορκίσω για πάντα το κακό, γράφοντας σε απάντηση ένα δικό μου κείμενο, για να...μου αποδείξω το εντελώς αντίθετο! Να περνάτε καλά όπου και να βρίσκεστε. Εγώ θα  πάω πάλι πίσω  στον Atari μου για να δοκιμάσω τα "Leisure Suit Larry 3" και  "The Colonel's Bequest"!

Εις το επαναδείν...

Atari Game Token Medal Coin.

Βλέποντας την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας μας (καθώς και τα χάλια της νεοελληνικής κοινωνίας μας),  παρακολουθώ να ανακυκλώνονται οι φήμες περί αλλαγής νομίσματος και έξοδο της χώρας από το ευρώ. Οι καταστάσεις τραγικές και οι "παραστάσεις" πρωτόγνωρες αλλά προσπαθώ να δω σε  τούτη την καταστροφή μια  ευκαιρία βάζοντας το μυαλό μου να δουλεύει υπερωρίες!  Χμμμ...ωραία τα λέω,  αλλά τι το καλό  θα μπορούσε να προκύψει  επάνω σε μια τέτοια καμένη γη;  Η αλήθεια είναι,  ότι κάτι τέτοιες στιγμές που η απόλυτη φτώχεια βρίσκεται προ των πυλών για το σύνολο σχεδόν του ελληνικού πληθυσμού,  τα πράγματα γίνονται  μάλλον επικίνδυνα!  Το μυαλό μου ξεφεύγει ασυναίσθητα πιάνοντας τον εαυτό μου να σκέφτεται με ένα ανόητο παιδικό τρόπο:

-" Ουφ! Ευτυχώς που πρόλαβα να αποκτήσω κάποια "ικανή" συλλογή πριν την εποχή των ισχνών αγελάδων! Όπως πάμε από ένα διάστημα και ύστερα ακόμα και ένας Boxed ZX-Spectrum θα είναι πια όνειρο!"  

Η χώρα μας, δεν υπάρχει περίπτωση να μη ξαναγυρίσει σε γρήγορους ρυθμούς ανάπτυξης με αυτό το νόμισμα! Τώρα που το σκέφτομαι....φοβάμαι μη ζηλέψουν και τίποτα άλλοι και μας πάρουν την ιδέα! Ωχ! Λες;

Και είναι φυσικό αυτό, αφού  οι συλλογές και οι λοιπές "εκλεπτυσμένες εκκεντρικότητες" δεν ανήκουν σε λαούς που  αγωνίζονται για την επιβίωση τους αλλά σε αυτούς που έχουν λύσει πρώτα όλα τα άλλα τους προβλήματα.  Καταλαβαίνω σύντομα ότι με βασικούς μισθούς της τάξεως των 500 ευρώ (όπως μάλλον πάνε τα πράγματα) η απόκτηση σήμερα ενός Vintage home computer θα έχει το ίδιο χρηματικό ισοδύναμο (για να μη πούμε χειρότερα) της εποχής που πρωτοεμφανίστηκε. Αθάνατες όμορφες εποχές που για να αποκτήσεις μια φουλ Amiga ή ένα Falcon (όπως θα θυμούνται οι παλαιότεροι) θα έπρεπε να δαπανήσεις ίσως πάνω από μισό εκατομμύριο!!!

Αυτά βέβαια είναι μόνο μια θεωρία -από τις πολλές που θα ακούσετε- και κανείς δεν γνωρίζει τελικά τι θα συμβεί. Εγώ φυσικά,  εδώ και καιρό, είμαι ίσως από τους λίγους ανθρώπους στην χώρα μας που έχω εκφράσει ξεκάθαρα τις θέσεις μου για το θέμα του νομίσματος! Αναφορικά με τα ζητούμενα, σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ  θα χρειαστούμε ένα σκληρό νόμισμα με  κύρος, παγκόσμια αναγνωρισιμότητα και καθολική αποδοχή! Το φέρνω καιρό τώρα στο μυαλό μου και είμαι περήφανος που κανένας κρατικοδίαιτος οικονομολόγος δε το σκέφτηκε! Με ένα σπάρο δυο τρυγόνια λοιπόν!!! Η Χώρα μας θα ξανά γίνει πάλι ισχυρή ενώ θα περάσει μόνιμα στην Αταρική σφαίρα επιρροής, δίνοντας πίσω το χαμένο χαμόγελο αυτών που κράτησαν το ιερό λάβαρο της εταιρίας ψηλά όλα αυτά τα χρόνια και με προσωπικό κόστος! Σας παρουσιάζω τη δική μου πρόταση για αλλαγή νομίσματος της χώρας μας!

Καλοδιατηρημένο φτιαγμένο από κάποιο ελαφρύ κράμα πιθανότατα αλουμίνιο. Οι μάρκες από τα coin ups arcades είναι  συλλεκτικές και σας συμβουλεύω να τις "χτυπήσετε" όπου τις βρείτε. .

Το νόμισμα που βλέπετε προέρχεται λογικά από τη δεκαετία του 1980 και είναι μια "μάρκα" προορισμένη μάλλον για τα Arcades της ATARI. Αλήθεια, δε ξέρω αν κάποιος από εσάς πρόλαβε κάποτε Coin-ups με μάρκες, αλλά εγώ ουδέποτε! Πάντα τα κερματοβόρα μηχανήματα -όπου πήγαινα- δέχονταν δραχμές!  Δεν γνωρίζω το ακριβές αντίτιμο του σε  αμερικανικά δολάρια αλλά πιθανόν να ήταν στα 0,25 cents. Ενδεχομένως αν κάποιος  "ξέμενε"  από λεφτά και ανακάλυπτε στις τσέπες του καμιά τέτοια ξεχασμένη, να μπορούσε να την μετατρέψει ξανά σε χρήμα μετά από εύλογο χρονικό διάστημα. Οι Μάρκες των Coin-ups φτιαχνόντουσαν από διάφορα υλικά και η συγκεκριμένη αν κρίνω σωστά από το ελαφρύ της βάρος,  πρέπει να είναι αλουμίνιο! Atari arcades tokens λοιπόν ως μια retro ανάμνηση των μέσων της δεκαετίας του 80 που δεν υπάρχει πια. Ένα μοναδικό item  που πρέπει να έχει ο κάθε Atari οπαδός και συλλέκτης! 

Commodore portable typewriter! Το αρχαιότερο Commodore που κατέχω!

Commodore!!! H εταιρία του Jack Tramiel! Πόσο μελάνι δεν έχει ξοδευτεί γύρω από αυτήν την εταιρία  θρύλο; Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι γνωρίζουμε  σχεδόν με κάθε λεπτομέρεια, όλη την ιστορία της και την προσφορά  της στο  personal computing. Πριν από κάποιες ημέρες κάνοντας κάποιες σκέψεις "υπαρξιακού περιεχομένου" του στιλ: "Κλαψ! Τι θα απογίνει η συλλογή μου όταν αφήσω αυτό τον μάταιο κόσμο;" τυχαία  εκείνη τη στιγμή αναρωτήθηκα ποιο να είναι άραγε το πιο παλιό και σπάνιο μηχάνημα της Commodore που διαθέτω; Χμμμμ...δεν μπόρεσα να το απαντήσω άμεσα και έτσι ανοίγοντας τα τεράστια μπαούλα μου άρχισα να ψάχνω! Ο Σκοπός λοιπόν  του σημερινού μου νυχτερινού post, είναι να  παρουσιάσω απλά,  το αρχαιότερο Commodore που πέρασε από τα χέρια μου...

Χάνω τα λόγια μου καθώς παρατηρώ την κάθε πτυχή, την κάθε γωνία, την κάθε καμπύλη αυτού του "γλύπτου" από μέταλλο! Αυτή η  "Καναδέζα"  είναι ένα από τα πρώτα προϊόντα  που έφεραν το όνομα Commodore.  Το πρώιμο logo με προϊδεάζει, ότι αυτή η υπέροχη γραφομηχανή, πρέπει να είναι από τις πρώτες που κυκλοφόρησε ο Jack Tramiel στον Καναδά! 

Είχα ακούσει από τις παλιές ιστορίες, για τον εγκλεισμό του Tramiel σε παιδική ηλικία  στο Άουσβιτς (στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο), και ήξερα ότι "ως εκ θαύματος", ήταν από τους ελάχιστους που επέζησαν από  αυτά τα  στρατόπεδα της φρίκης! Ως μοναδική λύση μπροστά στην ολοκληρωτική καταστροφή που υπέστη, στράφηκε προς αυτούς που του χάρισαν την ελευθερία, τολμώντας το ταξίδι στην απέναντι πλευρά του ατλαντικού. Εκεί για βιοποριστικούς λόγους (περνώντας και από μεγάλη φτώχεια),  εντάχθηκε στον αμερικανικό στρατό, όπου και εμφάνισε ένα νέο ταλέντο,  να επιδιορθώνει γραφομηχανές...

Η πανέμορφη Commodore φανερώνει τα μυστικά στης κάτω από την βαριά της θωράκιση! Όπως μπορείτε να δείτε είναι πανέμορφη και καλοδιατηρημένη.  Αυτό που δεν μπορείτε να δείτε ή καλύτερα να ακούσετε,  είναι ο γλυκός και διακριτικός της ήχος! Νομίζω ότι ερωτεύομαι ξανά...

Μετά από τέσσερα χρόνια, ο Jack Tramiel αφήνοντας τον στρατό εργάστηκε ως υπάλληλος σε κατάστημα επιδιόρθωσης γραφομηχανών δουλεύοντας κυριολεκτικά για "ψίχουλα" γεγονός που τον οδήγησε σύντομα στην επεισοδιακή λήξη αυτής της "σύμβασης" και στην δημιουργία της δικής του αντίστοιχης δουλειάς στο Bronx. Συμπληρωματικά για να προσθέσει  στο εισόδημα του έκανε και άλλες δουλειές του ποδαριού, δουλεύοντας ακόμα και σαν οδηγός ταξί!  Κάπου εκεί χρονικά, είχε και  την  περίφημη "συνάντηση" του,  με το πίσω μέρος ενός Opel Commodore, που τον οδήγησε   (συνδυάζοντας το με  τα όνειρα και τα σχέδια που είχε στο μυαλό του) στην ίδρυση της θρυλικής Commodore, στο Toronto του Καναδά. Εκεί άρχισε να δουλεύει, πουλώντας αρχικά γραφομηχανές από τις χώρες τις ανατολικής Ευρώπης, κάτω από το δικό του brand!   

Δεξιά βλέπετε τον πρώιμο τρόπο γραφής της αγαπημένης μας φίρμας! Στα επόμενα χρόνια στο logo θα προστεθεί και το γνωστό  μπλε χρώμα κάνοντας το σταδιακά να μοιάζει περισσότερο με αυτό που γνωρίσαμε στις μέρες μας.

Μια από τις γνωστότερες πρώτες φίρμες που εμπορεύθηκε ο J.Tramiel ήταν και οι τσεχικής κατασκευής  γραφομηχανές Consul. Η δική μου γραφομηχανή λογικά  πρέπει να είναι καρπός της συνεργασίας των δυο εταιριών, και λογικά από τις πρώτες γραφομηχανές που κυκλοφόρησε τότε η Commodore. Αν και δεν έχω πολλά στοιχεία στη διάθεση μου, εντούτοις μπορώ μόνο από την εμφάνιση να υποθέσω ότι η συγκεκριμένη είναι ο κλώνος της Consul 232, Αν και είναι μια γραφομηχανή που ζυγίζει 3,4Kg, παρόλα αυτά ο ανάλαφρος "αφαιρετικός" σχεδιασμός της, την κάνει να φαίνεται αρκετά μικρότερη και ελαφρύτερη.

Κυρίες και κύριοι μετά σχετικής βεβαιότητος μπορώ να σας πω ότι αυτό είναι το αρχαιότερο Commodore που διαθέτω! 

Η συγκεκριμένη γραφομηχανή πιθανότατα να κυκλοφόρησε σε διάφορα χρώματα. Η δική μου πάντως  διαθέτει ένα καταπληκτικό μεταλλικό "ανθρακί" χρώμα, ενώ ένα αυτοκόλλητο ταμπελάκι στο πίσω μέρος της γράφει Commodore, Toronto Canada. Διάφοροι συνειρμοί και συναισθήματα   με καταλαμβάνουν, καθώς για πρώτη φορά συνειδητοποιώ ότι είμαι ιδιοκτήτης της πρώτης μου... γραφομηχανής, όνειρο για πολλούς νεο-εκκολαπτόμενους συγγραφείς και εραστές της γραφής! Αυτομάτως προσπαθώ να θυμηθώ αν ένοιωσα έτσι αποκτώντας τον πρώτο μου computer...

Το "Retro" έντυπο οδηγιών μοιάζει να είναι και αυτό πιστή αντιγραφή της "τσεχοσλοβάκας"! Ακολουθώντας αυτές τις απλές οδηγίες χρήσης και συντήρησης,  η γραφομηχανή θα γίνει ο πιο πιστός σας σύντροφος για μια ολόκληρη ζωή! 

Η φορητή γραφομηχανή της Commodore έρχεται στην αυθεντική της δερμάτινη θήκη. Το χάρτινο label αναγράφει: Make: Commodore, Model: 600. Μια άλλη μαγική ανακάλυψη έρχεται για εμένα όταν ανακαλύπτω ότι τα ποιοτικά χειροποίητα φερμουάρ αναγράφουν WICO- Czechoslovakia!

Περιεργαζόμενος την δερμάτινη original θήκη μεταφοράς, απρόσμενα ανακαλύπτω ότι επάνω  στα "γεροδεμένα" φερμουάρ, αναγράφεται η επωνυμία WICO- Czechoslovakia! Η συγκεκριμένη φίρμα είναι μια από τις πιο ιστορικές της Τσεχοσλοβακίας με πλούσια προσφορά  στην κατασκευή φερμουάρ ρουχισμού και εξοπλισμού για τις ανάγκες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου! Υπάρχουν δε,  -από ότι λέγεται-  ακόμα και στολές της γερμανικής Wehrmacht και Lutvafe  που φέρουν τα ποιοτικά φερμουάρ της τσεχοσλοβάκικης εταιρίας! Εκ των πραγμάτων τελικά φαίνεται ότι  το αρχαιότερο Commodore διαθέτει και μια εξίσου σπάνια - συλλεκτική θήκη!

Ξεχάστε τις γομολάστιχες και τις μεμβράνες!!! Κλασικό πληκτρολόγιο QWERTY ποιότητας γραφομηχανής από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 (ένα αστείο κάναμε μη βαράτε!). Πέρα από αυτά, έχω την τύχη να κατέχω μια από τις περιβόητες γραφομηχανές  του Tramiel! Δύσκολα θα αποκτήσω κάτι στο μέλλον που θα με κάνει να νιώσω τέτοια ολοκλήρωση...

Technical Data.

• Name: Commodore portable typewriter.
• Number of keys:42.
• Platen length:240mm.
• Platen diameter:32.5mm.
• Typewriter size (With case):310x315x75mm.
• Letter types: PICA size 2,6mm ELITE size 2,08mm.
• Shift: 6,7mm.
• Ribbon: One-coloured, Width 13mm automatic rewinding.
• Typewriter weight (with case): about 4,5Kg.
• Typewriter weight (without case): 3,4Kg.
• Date: Εκτιμώμενη ημερομηνία κυκλοφορίας 1958 μέχρι 1965? - Άγνωστο! 

Cheetah 125+. Ένα αιλουροιδές για τον Spectrum σας!

Θαυμάσια! Καταφέραμε να πάρουμε με το πενιχρό μας βαλάντιο έναν Atari 800 XL και μετά από 1-2 χρόνια περάσαμε στην διάδοχη κατάσταση ενός  ZX Spectrum +2 (αφού στην ελληνική αγορά ο Αταράκος δεν μπορούσε να βρει software). H  χαρά μας είναι μεγάλη και με τρεμάμενα χέρια ανοίγουμε τη συσκευασία του...νέου μέλους της οικογένειας! Ο Specy  μας  χαμογελά γνέφοντας καταφατικά με τα μάτια και τεντώνοντας το μακρόστενο κομψό ανθρακί κορμί του φαίνεται γεμάτος αυτοπεποίθηση! Και πως θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά, αφού το νεώτερο μέλος της  βρετανικής βασιλικής οικογένειας πατούσε γερά σε δύο εποχές! Στο ένδοξο ευγενικό παρελθόν μιας αυτοκρατορίας που άλωσε ακόμα και τους Σλάβους (Spectrum κλώνοι) ενώ από την άλλη, αυτή του μέλλοντος αφού διέθετε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά ώστε να επεκτείνει ακόμα παραπέρα όλα όσα είχαν πετύχει οι πρόγονοι του. 

Πραγματικά ο +2 ήταν ένας πολύ όμορφος micro!!! Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ πάντα είχα το απωθημένο ενός Amstrad CPC και απλά... άρπαξα την ευκαιρία! Το ενσωματωμένο κασετόφωνο και το υπέροχης αίσθησης πληκτρολόγιο ήταν το εισιτήριο για το πέρασμα των ZX  στο επόμενο tech level! Αν ρωτάτε τώρα τι νέες δυνατότητες είχε ο νέος Spectrum σκέπτεστε βλάσφημα! Ο Spectrum ήταν τέλειος και δε χρειαζόταν upgrade! Αν πάλι έβγαινε σήμερα ακριβώς τις ίδιες δυνατότητες θα  διέθετε!!!

O ΖΧ Spectrum +2 έρχεται σε ένα απίστευτα ελκυστικό πακέτο  που περιλαμβάνει πραγματικά τα πάντα προσφέροντας ένα χειριστήριο και 6 διαφορετικά παιχνίδια! Φυσικά δεν υπάρχει πλέον η ανάγκη αγοράς κασετοφώνου αφού ο νέος Spectrum -στα πρότυπα του θρυλικού Amstrad CPC- το διαθέτει πια ενσωματωμένο! Το χέρι μου χαϊδεύει το νέο μεταμορφωμένο πληκτρολόγιο που  νιώθω ότι ασκεί επάνω μου μια έντονα αγχολυτική επίδραση! Τα πάντα βγαίνουν από τις συσκευασίες τους και με ιερή ευλάβεια στήνονται επάνω στο...εεεχμμμ..πάτωμα του σαλονιού! Ο computer μπαίνει στην πρίζα και ο συντονισμός της (έγχρωμης επιτέλους) τηλεόρασης μας αποκαλύπτει το αρχικό μενού με τα χρώματα της ίριδος! Ένα χαμόγελο μακαριότητας σχηματίζεται ασυναίσθητα στο πρόσωπο μου ενώ από το στόμα μου ξεφεύγει ένα επιφώνημα θαυμασμού! Αφού (μετά από ένα σύντομο συμβούλιο) απαντήθηκε ο γρίφος σχετικά με το πως κινείται η μπάρα του αρχικού menu (Μεγάλε Spectrum)  ήρθε η ώρα να ξεναγηθούμε στη μαγεία του μηχανήματος φορτώνοντας κάποιο από τα games που το συνόδευαν!

Το κλασικό Sinclair χειριστήριο που ερχόταν μαζί με το βασικό πακέτο του +2!

To Χειριστήριο της Sinclair έχει ένα απίθανο σχεδιασμό,  ασορτί χρωματικά με αυτό το  νέο τεχνολογικό θαύμα. Προσπερνάω γρήγορα το ελαφρώς σεξιστικό του υπονοούμενο του σχήματος  και τα μάτια μου καρφώνονται στο πλαϊνό του μηχανήματος! Θεέ μου Απίστευτο!!! Αυτό το εργαλείο έχει επάνω του ότι μπορούσα να ονειρευτώ!!!  Στην αριστερή πλευρά δίπλα στο (ασορτί παρακαλώ!) πλήκτρο reset υπάρχουν δύο ενσωματωμένες υποδοχές Joysticks,  πολύτιμο κληροδότημα του πατέρα του ZX-Spectrum 128! Επιτέλους αναφώνησα!!! Τέρμα τα interface και οι επεκτάσεις! Τώρα τα πάντα είναι εύκολα! Τοποθετώ το χειριστήριο και αρχίζω τα άλματα στους διαδρόμους του  Disco Dan! Νοιώθω υπέροχα  βυθιζόμενος σταδιακά όλο και περισσότερο στη μέθη αλλά δεν μου είναι πια  ούτε αυτό αρκετό! Η απληστία γιγαντώνεται μέσα μου και άξαφνα θέλω να μάθω μέχρι που φτάνουν τα όρια! Αμέσως φορτώνω την elite του ποδοσφαίρου, τo Match Day II (ήταν  το Kick off της εποχής του)! Τύφλα να έχουν τα καταραμένα  NEO-GEO ποδοσφαιράκια (εντάξει το παρακάνω άλλα έτσι είναι ο έρωτας)!!!  Ο Spectrum φορτώνει με εκπληκτική ταχύτητα - για τα δεδομένα της κατηγορίας το παιχνίδι (είπαμε έρωτας) και ξαφνικά έρχομαι αντιμέτωπος με ένα απρόσμενο πρόβλημα! Πως θα παίξω 2 players με τον αδερφό μου έχοντας μόνο ένα χειριστήριο; Χα! Κανένα απολύτως πρόβλημα!!! Με έντονη την ικανοποίηση για το πως τα κατάφερα και  συνέλαβα τόσο γρήγορα την ιδέα, πηγαίνω στο δωμάτιο και φέρνω ένα κλασικό Atari Joystick του XL μου! Επιτέλους, να και μια φορά που μου χρησίμευσε  σε κάτι που είμαι Αταρόβιος σκέφτηκα! Τα βύσματα φυσικά ταίριαζαν ακριβώς (Μεγάλε Θείε!!!) και παρά τι κάποιες αναστολές του Spectrum το χαριτωμένο μικρό της Atari συνδέθηκε χωρίς το παραμικρό πρόβλημα!

Αχχχ...πονεμένη ιστορία! Το έλεγε ο χριστιανός επάνω αριστερά! USE ONLY SINCLAIR SJS1 JOYSTICKS! Κάτω βλέπετε τη φωτογραφία του καλύτερου προέδρου του κόσμου!

Εδώ σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σας πω ότι  τα Αγγλικά μου τότε, ήταν σε χειρότερη κατάσταση  από ότι είναι σήμερα και  δυστυχώς δεν μπόρεσα να καταλάβω τα  -"No!!! No mister!!!"  που προσπαθούσε να μου πει ο συμπαθέστατος Βρετανός! Όλα πήγαιναν τέλεια και είμαι έτοιμος να θερίσω τους καρπούς των κόπων μου!  Μια κοφτή διαγώνια κίνηση του μοχλού της Atari και ο Spectrum...κάνει  Crash!!! Βρε παιδιά...είναι μια από αυτές τις τρομερές στιγμές  που ο ανθρώπινος εγκέφαλος μοιάζει να μην έχει καλή σύνδεση με τα αισθητήρια όργανα ώστε να καταλαβαίνει άμεσα αυτό που βλέπει! Μια αμέσως δεύτερη αψυχολόγητη κατεβασιά του μοχλού και ένας οξύς ήχος βραχυκυκλώματος με ξυπνάει έξαφνα από τον λήθαργο βρίσκοντας με να θαυμάζω τα χαοτικά παράσιτα  που πιστά στη θεωρία των fractals μετατρέπουν την TV μου σε....παλμογράφο που παίζει Pong! -"Βρε 'συ αυτό είναι σαν το δικό μας!!!Αυτό θα πει... Atari!!!!" AAAAAAA!!!!!! Τρομαγμένος τραβάω την πρίζα του Spectrum και με κλάματα και αναφιλητά τον αφήνω να ξεκουραστεί λίγο!!! -"Τον έκαψα!!! Τον έκαψα ο κακούργος"!!!!! Γρήγορο boot ξανά (Ο Spectrum είχε ανέκαθεν το γρηγορότερο boot)  και ο τεζαρισμένος μέχρι πριν ένα λεπτό  128ρης  μου χαμογελά ανεξίκακα σαν να μη συμβαίνει τίποτα !!! -" Συγνώμη φίλε!!!! My fault!!! My fault!!!"   Τι να σας πω ρε παιδιά!!! Πως το πάθαμε αυτό το πράγμα!!! Η ατυχία της στιγμής; Η κατάρα του θείου; Η ουσία είναι ότι οι Βρετανοί είχαν από πάντα μια λόξα με τα mouse και τα joysticks! Αν ήταν στο χέρι τους σίγουρα θα μας έβαζαν να πληκτρολογούμε όλοι από τα δεξιά! 

Το τρομερό Cheetah 125+ ποζάρει για τις ανάγκες της φωτογράφισης!!! Το ασορτί γκρι καλώδιο θα συνεργαστεί πλήρως με τον γκρίζο αγγλοσάξονα σας!   Επιτέλους τέλος στην απομόνωση!!! Τώρα μπορούν και οι Spectrum users να απολαύσουν μοντέρνο design ξεφεύγοντας από τη παραδοσιακή γραμμή της μαμάς Sinclair...εεε...εννοώ AMSTRAD!   

Τέλος πάντων, τέλος καλό όλα καλά! Έμαθα λοιπόν και κάτι! Τα χειριστήρια του +2 "ακούνε" σε ένα πρωτόκολλο που ονομάζεται Sinclair Interface II και δεν είναι άλλο από αυτό που είχε και ο 128 (που στην ουσία δική του έκδοση είναι και ο +2)!  Δεν είναι δυστυχώς συμβατό με το κλασικό Atari πρωτόκολλο  και ας δείχνουν φαινομενικά ότι ταιριάζουν τα βήματα! Αυτό βέβαια  σαν φιλοσοφία   δεν είναι και ότι καλύτερο αφού οι επιλογές αγοράς χειριστηρίων  μειώνονται δραματικά ενώ ο ομφάλιος λώρος με τα χειριστήρια της Sinclair παραμένει φυσικά άρρηκτος και  δεδομένος! Αυτή η απόφαση της Amstrad να διατηρήσει την παράδοση  μπορεί να μην πειράζει την σκληροπυρηνική  "μπετόν αρμέ" βάση της εταιρίας άλλα δυστυχώς ασκεί μια πολεμική στους χρήστες... "διπλής  ιθαγένειας" που δε θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν το περισσευούμενα χειριστήρια από τα commodore, Atari και ότι άλλο computer διαθέτουν σε εφεδρεία! 

Δεν ξέρετε την Cheetah; Απαράδεκτοι!!! Μια ματιά σε οποιοδήποτε ZX-Spectrum περιοδικό και θα συναντήσετε τουλάχιστον δύο καταχωρήσεις η reviews!!! H Cheetah πραγματικά αγάπησε  και υποστήριξε "τρελά" τον Spectrum!

Τρομάξατε μήπως; Δεν θα έπρεπε αγαπητοί μου γιατί η Cheetah marketing για μια ακόμη φορά σας σκέφτηκε! H Cheetah  δημιουργημένη στη Βρετανία από τα αδέρφια Jacobson, είχε μακρά παράδοση με τα μηχανάκια του θείου κατασκευάζοντας μια ικανή γκάμα από διάφορα interfaces και μικρά περιφερειακά! Οι μεγάλη κλίση της εταιρίας στα θέματα του ήχου προίκισαν την οικογένεια Spectrum ακόμα και με την πολυτέλεια εξωτικών περιφερειακών όπως  speech synthesizers, sound digitizers και άλλα τέτοια καλά! Δεν ήταν όμως μόνο για αυτά γνωστή η εταιρία! Μια σειρά από joysticks που έφεραν το όνομα της, κάλυπταν όλες τις ανάγκες του ανήσυχου gamer άλλα και του "στερημένου" ΖX-128+2  οπαδού! Και λέμε "στερημένου" γιατί η ιδιαιτερότητα του +2 στα χειριστήρια εκτός από ενοχλητική,  καταντούσε πια στερητικό σύνδρομο όταν έβλεπες να παρελαύνουν από μπροστά σου όλα αυτά τα πολύχρωμα  Spectravideo QuickShot με τους εξωτικούς σχεδιασμούς και τα έξτρα χαρακτηριστικά! Έτσι πραγματοποιώντας  μια έξυπνη και απλή  καινοτομία μας χάρισε  το Cheetah 125+ !!! 

Το Cheetah 125+  μαζί με τα χειριστήρια που έμειναν πιστά στην αμερικανική Αταρο-Commodore σφαίρα επιρροής! Χμμμ... όσο παρατηρώ αυτόν τον computer διαπιστώνω ότι είναι πανέμορφος!!!! Μετά από τόσα χρόνια μια ανεξήγητη δύναμη εξακολουθεί να με κάνει να θέλω να του χαϊδέψω το πληκτρολόγιο!

To Cheetah 125+ ερχόταν σε μια πλαστική υλοποίηση με τον χαρακτηριστικό  μοχλό αεροσκάφους τύπου QuickShot! Διέθετε τέσσερα πλήκτρα fire (για να βολεύονται όλοι) καθώς και την έξτρα ευκολία ενός διακόπτη auto fire!! Τέσσερις ισχυρότατες βεντούζες αναλάμβαναν το καθήκον να κρατούν το 125+ καθηλωμένο στο έδαφος με μοναδικό ίσως μειονέκτημα τους ότι αν το ξεκολλάγατε απρόσεκτα μερικές φορές είχαν την τάση να βγαίνουν και να παραμένουν κολλημένες στο τραπέζι. Η αίσθηση του δεν θα έλεγα ότι είναι και η καλύτερη δυνατή που έχετε νιώσει,  (χαρακτηριστικό ίσως και των περισσότερων χειριστηρίων αυτού του τύπου)! Η απουσία επίσης της αίσθησης του  μικρο διακόπτη (που αργότερα) έγινε στάνταρ καθώς και η μη προνόηση  για κάποιο  εξωτερικό σταυρό κατεύθυνσης που θα παίζει το ρόλο του σταθερού σημείου αναφοράς,  του δίνει μια μικρή ασάφεια στις κινήσεις γεγονός που μπορεί να σας βάλει σε μπελάδες όταν ζορίσουν τα πράγματα!

Μια ματιά στο εσωτερικό! Το σαυροειδές έλασμα δε θα πάθει εύκολα ζημιά!

Η εσωτερική του κατασκευή κρίνεται ως τυπική του είδους με δεσπόζουσα θέση να έχει το χαρακτηριστικό σταυροειδές έλασμα που κλίνει το κύκλωμα σε (ευτυχώς) ισχυρότατες βίδες καθιστώντας τη διάταξη ανθεκτική στο βάθος του χρόνου! Καμία σχέση μα τα παλιά Atari και τα....αλουμινόχαρτα!!!  O Υψηλός μοχλός σε συνδυασμό με το αρκετά κυρτό έλασμα δίνουν στην τσίτα αργή απόκριση και μακριές αποστάσεις που για να τις αντισταθμίσει ο παίκτης υποχρεούται να ασκήσει διπλάσια ταχύτητα και συνεπώς μεγαλύτερη δύναμη! Παρόλα αυτά κανένα πρόβλημα! Το Cheetah δεν καταλαβαίνει από σκληρή χρήση και θα σας υπηρετήσει φιλότιμα σε ότι του ζητήσετε! Το μήκος του καλωδίου είναι το τυπικό (οριακά μακρύτερο από αυτό του Atari) και καταλήγει στην καινοτομία της εταιρίας! Διπλό Καλώδιο - διπλό βύσμα!!!!! Ναι καλά διαβάσατε! Διπλό καλώδιο με διχρωμία παρακαλώ!

Το Cheetah 125+ με ανοικτό το καπό! Οι τέσσερις βεντούζες στήριξης είναι πολύ δυνατές και μπορεί (αν δεν προσέξετε) σηκώνοντας το χειριστήριο  να σας μείνουν κολλημένες στο τραπέζι!

Η μαύρη απόληξη απευθύνεται στους Atari προγόνους, απογόνους και επιγόνους, ενώ το ασορτί γκρι στους βασιλόφρονες νοσταλγούς της ανθρακί αυτοκρατορίας του +2Α!!!! Έτσι,  όλοι έχουν αυτό που ονειρεύονταν! Το Cheetah 125+ είναι μια πολύ έξυπνη αγορά και θα ανταμείψει με τη φιλοτιμία του αυτόν που θα το προτιμήσει! Είναι ιδανικό για flight simulators και  θα συνεργαστεί με  τα περισσότερα actions παιχνίδια αν και δε θα δείξει τον καλύτερο του εαυτό στη γρήγορη δράση και τα σχεδιαστικά προγράμματα! Το χαρακτηριστικό όμως της Sinclair συμβατότητας και το μοντέρνο design του,  τo κατατάσσει σαν μιας πρώτης τάξεως αγορά και επένδυση! Όσοι θέλετε κάτι εντυπωσιακό σε εμφάνιση στον Spectrum σας, προσέλθετε!

"Atari flying high", υπήρξε ποτέ τέτοιο σύνθημα από την Atari;

Έπεσε πριν λίγο καιρό στα χέρια μου ένα μοναδικό  Item για τους θαυμαστές των θρυλικών computers της Atari. Το μικρό ξύλινο αεροπλανάκι αν και εμφανισιακά δεν είναι κάτι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, παρόλα αυτά είναι αρκετά ασυνήθιστο σε σχέση με ότι έχω συναντήσει έως τώρα! Κοιτώντας κάτω από την original διάφανη πλαστική συσκευασία του (με τις οδηγίες συναρμολόγησης)  διακρίνω κάτι που μου τράβηξε αμέσως την προσοχή. Επάνω λοιπόν στα φτερά του έχει τυπωμένα όχι ένα, αλλά δύο slogans! Στο ένα αναγνωρίζω το επί χρόνια γνωστό σύνθημα της Atari corporation "Power without the price"  ενώ στο έτερο βρίσκομαι αντιμέτωπος με ένα νέο motto -"Atari flying high"-  που ομολογώ ότι δεν είχα ακούσει ή συνδυάσει ποτέ  στο παρελθόν με την Atari.  To νέο αυτό motto  μου δημιούργησε  μια εύλογη απορία φέρνοντας μου  μια  έντονη διάθεση για εξερεύνηση!!! 

Το περίεργο αεροπλανάκι με τα δύο λογότυπα! Βγήκε άραγε κάτι τέτοιο στην Tramiel εποχή;

Από που στην ευχή  ξεφύτρωσε πάλι  αυτό; Είναι γνήσιο;  Ποιος ήταν άραγε  ο σκοπός του και τι εξυπηρετούσε;  Τι σημαίνει αυτό  το "Atari flying high"; Ήταν άραγε κάποιο πρώιμο άγνωστο Αταρικό σύνθημα ή  μήπως κάποιο γνωστό  που σταδιακά ξεθώριασε δίνοντας τη θέση του στο "σημερινό" "Power Without The Price";  Ο άνθρωπος που το αγόρασα περιγράφει το αεροπλανάκι  σαν αντικείμενο που φτιάχτηκε μάλλον  για την  πρώτη  CES του 1985,  καθιστώντας  το -αυτομάτως- ένα από τα πιο παλιά Atari items που μπορείς να προσθέσεις στη συλλογή σου σήμερα. Από την άλλη όμως τα ερωτήματα μου παρέμεναν. Έχοντας διαβάσει αρκετά πράγματα γύρω από τον Tramiel αλλά και για την μετέπειτα Atari corporation, δε θυμάμαι να είχε αναφερθεί ποτέ κάτι τέτοιο,  ούτε είχα κάποιο άλλο στοιχείο που θα με βοηθούσε να ταυτοποιήσω χρονολογικά το αντικείμενο αυτό.  Το ξύλινο αεροπλανάκι με το Atari flying high παρέμενε για εμένα ένα άλυτο  μυστήριο που έχριζε επειγόντως  περεταιρω διερεύνησης.  

Λεπτομέρεια: Στην original συσκευασία εκτός απο το made in USA, είναι τυπωμένες και οι οδηγίες συναρμολόγησης! 

Απο εκείνη τη στιγμή άρχισα να ψάχνω νέα στοιχεία, ακόμα και για τις εκάστοτε CES αναφορικά με τη θεματολογία και τα προϊόντα που παρουσιάστηκαν σε αυτές. Κάπου εκεί αναγκάστηκα να αποκλείσω την CES του 1985 κρίνοντας ότι η Atari corporation ήταν τότε σε πολύ αρχικό στάδιο και αφενός,  κανενός τέτοιου τύπου κίνηση (που θα δικαιολογούσε το αεροπλανάκι και το νέο σύνθημα) δεν παρατηρήθηκε. Μετά από εκεί -και προχωρώντας  μερικά χρόνια μπροστά- η αναζήτηση μου ανέλπιστα άρχισε να έχει τα πρώτα ευρήματα!   Κάποιοι κατάλογοι της Atari με έτος κυκλοφορίας 1987 ανέγραφαν  πεντακάθαρα το "Atari flying high" στο εξώφυλλο τους!!! Προφανώς αυτό το slogan πρωτο-έκανε  κάπου εκεί χρονικά την εμφάνιση του! 

Ένας κατάλογος του 1987 ήταν το πρώτο στοιχείο  που βρήκα σχετικά με το παράξενο logo!

Το δικό μου αεροπλανάκι επάνω στα σχέδια  (που φέρουν την σφραγίδα της Atari corporation) ενός Atari ST.

 Μια γρήγορη ματιά  Στις δύο CES της ίδιας χρονιάς (γινόντουσαν πάντα δύο, μια χειμερινή και μια θερινή) και επιτέλους!!! Στη θερινή του Ιουνίου στο Σικάγο,  βρήκα μάλλον αυτό που έψαχνα! Η Atari corporation έχοντας ήδη επιδείξει τους  τρομερούς Mega ST, τον Laser printer και το minimal Atari PC1,  -κάνοντας ένα ηχηρό gaming come back- επιχειρεί μια  ισχυρή ένεση υποστήριξης προς το 8bit hardware! Εκεί, επιδεικνύει 40 τίτλους για τα 8bit συστήματα καθώς και το νέο Drive (με νέο XE DOS) για το XE system. Κάπου εκεί διαβάζω για τις τρελές εντυπώσεις που προκάλεσε ένα αληθινό φυσικού μεγέθους αεροπλάνο Cessna  που ήταν στημένο στο περίπτερο της ATARI πλαισιωμένο (ναι καλά μαντέψατε!!!)  απο το λογότυπο   "Atari flying high". Μια  αληθινή καμπίνα αεροπλάνου ήταν  επίσης διαθέσιμη για τους επισκέπτες που  μπορούσαν  να παίξουν το Flyght simulator II από cartridge σε ένα XE game system!   

Απο το site άλλου συλλέκτη βλέπετε το ίδιο αεροπλανάκι συναρμολογημένο! Το δικό μου δε θέλησα να το ανοίξω...

 Η αναζήτηση μου μάλλον τελείωσε! To ξύλινο αεροπλανάκι ήταν το επίσημο δώρο που έδινε η Atari corporation στους εμπόρους που επισκέπτονταν το περίπτερο της στη θερινή CES του Chicago το 1987! Ανοίγοντας μου περισσότερο την όρεξη αυτή η ανακάλυψη, προσπαθώ να βρω οτιδήποτε οπτικό υλικό που θα πιστοποιούσε  ότι αυτά που περιγράφηκαν  πράγματι συνέβησαν! Λίγο ψάξιμο στα περιοδικά του κομπιουτερικού τύπου και η επιβεβαίωση έφθασε! Μια αρχαία μαυρόασπρη φωτογραφία  του Analog computing είναι σαν χίλιες δικές μου λέξεις. Το μυστήριο του μικρού ξύλινου αεροπλάνου είχε επιτέλους λυθεί. 

To θερινό international Consumer Electronics Show1987 του Σικάγο!!! Η φωτογραφία του Analog Computing ως αδιάψευστος μάρτυρας αυτών που έγιναν! Το αεροπλανάκι με και το περίεργο logo δεν είναι πια μυστήριο!

 Όσοι καταφέρετε να αποκτήσετε ένα τέτοιο αεροπλανάκι, να ξέρετε ότι έχετε στα χέρια σας ένα άκρως συλλεκτικό αντικείμενο για τουλάχιστον δύο λόγους.  Πρώτον  γιατί είναι ένα  item  βγαλμένο κατευθείαν μέσα από την "ιερή"  ιστορία των Atari computers και δεύτερον προέρχεται από ένα ανεκπλήρωτο πόθο πολλών computer users της χώρας μας,  να ακουμπήσουμε δηλαδή  έστω και με κάποιο μακρινό τρόπο (αφού δεν ήταν ποτέ δυνατόν να το ζήσουμε) κάτι που να προέρχεται απο μια  τέτοια CES που διαβάζαμε στον τύπο. To international Consumer Electronics Show ήταν για εμάς κάτι που άνηκε στον κόσμο του ονειρικού και του ανεκπλήρωτου. Ήταν εκείνο το κομβικό σημείο της ζωής μας  που θα μας άλλαζε και θα μας προσδιόριζε  σαν χρήστες  για τα επόμενα πέντε χρόνια! Έφθασε επιτέλους και για εμένα η στιγμή να το ζήσω -έστω από όσο κοντά μου  επιτράπηκε- αγγίζοντας  ένα αντικείμενο από αυτό...